01Lu prìmu pinzièri a la nascìta
di un figliu, jera trùvàri lu 
parrìnu e vattìàllu.
Spèrtu, massàru, si ccèra anchi riccu,
pirchì dì li sò vini pigliàssi tùttu.
Ppì rispìèttu, lu prìmu tuccàva a lu patri
o la matri, li prossimi a li zii, cugnàti
e anchi vicìni di casa rispìttùsi.
Scàntàti di nà morti mprùvvìsa,
cà ni lu limbu li purtàva, e pp’àllùntànàri
spiriti malìgni cà la notti ‘ncuìtàvanu
lu nnùccènti, a quinnici jiorna
si cunzùmàva stù Sacramèntu.
Vesti bianca mìsa e tutti mprùcissìoni
ppì la chièsa, trànni la matri, cà……
turcu a li parrìni lu cunzìgnàva,
p’àvìllu a lu ritùornu cristìànu 
senza cchiù piccàtu.
Lu nòmu di lu carùsu era già distìnàtu,
li primi, màncu a dìllu, di patri e matri,
poi si Diu nì mannàva ancòra ccèranu li zii.
Tutti attùòrnu a la funti battesimali,
organu e cannìli addrùmati, 
una ogni pirsùna ppì l’etèrna luci.
“Parrì, sali abbùnnàtu mi raccùmànnu,
senza spàràgnàri, vuògliu cà mi veni giùdiziùsu”.
Cù era a lùttu, tùttu facìva a lu scùru,
pirchì nìura era la pèna.
Sùlu a la fini so matri lu vasàva, poi….
tutti intra a spènnìri e mancìàri,
la tavùla era cùnzàta, tùttu fàttu ncàsa,
cìciri càlli, ràsòliu e tàràlli.
Lu scjiàuru si sintìva di dàrrìeri 
la porta.
Nà fisàrmònica si trùvàva sempri,
quàttru sàti pp’àddìcidiri ccù
tànghi, mànzùrchi e taràntèlli. 
Ravanusa 28.06.2011